فلسفه‌ی عشق

                                      اوزیماندیاس

با مسافری از سرزمینی باستانی دیدار کردم که گفت:

دو پای عظیم و بی‌تنه‌ی سنگی در بیابان است...

نزدیکشان روی ریگزار، نیم‌فرورفته

رخساره‌ی مبهوتی‌ست که اخم و

لبِ چروکیده و مضحکه‌ی دستورِ خشکش

می‌گوید که پیکرتراشش درست دل‌بستگی‌هایی را

تعبیر می‌کند که هنوز باقی‌ست، مُهرشده بر این چیزهای بی‌جان

دستی که ریشخندشان می‌کند و قلبی که تغذیه می‌شود

و بر پاپیکره این کلمات پیداست:

«نامم اوزیماندیاس است، شاهِ شاهان

به کارهایم بنگرید، عظیم و مایه‌ی نومیدی!»

چیزی کنارِ آن بقایا نیست

گرداگردِ زوالِ آن ویرانه‌ی غول‌آسا، بی‌کران و عریان

ریگ‌های تنها و هموار تا دوردست ادامه دارد

                                             (١٨١٧)

متن اصلی شعر

                                     فلسفه‌ی عشق

                                              (١)

چشمه‌ها با رود می‌آمیزند

و رودها با اقیانوس

بادهای آسمان با حسی دل‌انگیز

تا ابد با هم پیوند می‌گیرند

در جهان هیچ‌چیز تنها نیست

همه‌چیز بنا بر اصلی آسمانی

در یک روح دیدار می‌کنند و می‌آمیزند

من و تو چرا نه؟

                                             (٢)

نگاه کن، کوه‌ها آسمانِ بلند را می‌بوسند

و موج‌ها همدیگر را در آغوش می‌گیرند

خواهر-گل اگر از برادرش اکراه کند

بخشیده نمی‌شود

و آفتاب زمین را در آغوش می‌گیرد

و پرتوهای ماه دریا را می‌بوسند

چیست ارزشِ این کارِ دل‌انگیز

اگر تو بر من بوسه نزنی؟

                          (١٨١٩)

متن اصلی شعر

                             (1792-1822)percy bysshe shelley   

پ.ن: این شاعر همسر مری شلی، خالق "فرانکنشتاین"، بود.

  
نویسنده : درخت ابدی ; ساعت ٤:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/۱٦