قتل جان لنون

سلینجر هم رفت و روزنامه‌نگاران را در حسرتِ یک گفت‌و‌گوی ساده  گذاشت. وقتی خبر را خواندم، یاد فیلم "قتل جان لنون" افتادم که تابستان امسال دیده بودم. یک فیلمِ عجیب و اگزیستانسیالیستی ناب. قاتل با الگوبرداری از ضد قهرمانِ "ناتور دشتِ" سلینجر در یکی از تک‌گویی‌هایش می‌گوید:"تا وقتی بزرگ‌ترین آدمِ روی زمین را نمی‌کشتم کسی نبودم." موقعِ تماشای صحنه‌ی دادگاه که قاتل برای بیانِ افکارش از روی  کتابِ "ناتور دشت" می‌خواند، به خودم گفتم اگر ایران بود، حتما حکم می‌دادند که این کتاب به خاطرِ نشرِ اکاذیب ، تشویشِ اذهانِ عمومی و تهدیدِ  امنیتِ ملی باید خمیر شود و نویسنده‌اش هم اگر به زندان نمی‌افتاد، شانس می‌آورد و بقیه‌‌ی عمر باید می‌رفت غاز می‌چراند. اما آقای نویسنده از همه چیز در امان ماند تا به کار اصلی‌اش برسد. مصداقِ خیال‌بافی‌هایی که در موردِ امنیتِ شغلی می‌کنیم همین است دیگر.

پ.ن١: در گزارش "گاردین" خواندم که سلینجر به ذن-بودیسم گرایش داشته. این‌جا رو ببینید.

پ.ن٢: نویسنده و کارگردانِ فیلم که در ٢٠٠۶ ساخته شده، اندرو پیدپنگتُن است. imdb را هم ببینید.

  
نویسنده : درخت ابدی ; ساعت ٦:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/٩