هیچ

باید اعتراف کنم که تماشای فیلم هیچ برایم چیزی مثل زندگی دیگران، بازگشت، بوتیک، و تنها دو بار زندگی می‌کنیم بود. غیر منتظره. از نسل جوان انتظار دیگری نباید داشت. خوش‌فکر است، ایده‌های نابی دارد، مخاطب را همراه می‌کند، و از تجربه‌ای منحصر به فرد می‌گوید. آن‌هایی که این فیلم‌ها را دیده‌اند و پسندیده‌اند بعید می‌دانم هیچ را پس بزنند.

این فیلم که دومین ساخته‌ی بلند عبدالرضا کاهانی است، درباره‌ی خانواده‌ای پرجمعیت از طبقه‌ی فرودست است که در دو اپیزود (نگاه) روایت می‌شود. در نگاه اول، پدر خانواده سربار است و در نگاه دوم، به دنبال یک اتفاق، به خاطر منفعتی که دارد عزیز می‌شود.

تعدد شخصیت‌ها در هیچ عاملی است برای شخصیت‌پردازی‌های متعدد و واقع‌بینانه که هر کدام تکه‌هایی از پازلِ زندگی فقیرانه را تکمیل می‌کنند، فقری که فقط یک بُعدش اقتصادی است. آدم‌های هیچ مردمی عادی‌اند با خواسته‌هایی معمولی. رئالیسمِ اجتماعی کاهانی نگاهی از درون به طبقه‌ی فرودست دارد و از طریق رفتار و گفتار شخصیت‌هایش، عمق وجودشان را برملا می‌کند.

طنز از ویژگی‌های بارز فیلم است که نه تنها زهر ماجرا را می‌گیرد، بلکه نقش مهمی در حفظِ ریتمِ اثر دارد. این طنز صرفا کلامی نیست، رفتاری هم هست، بدون این‌که وارد مسخره‌بازی شود، و از طرفی، با احساسات و عواطف دیگری همراه می‌شود که مجموعه‌ای چند لایه می‌سازد. پانته‌آ بهرام، یکی از بازیگران فیلم، در گفت‌و‌گویی، خوب گفت که "فیلم‌نامه‌ی هیچ تنها فیلم‌نامه‌ی گروتسکِ ایرانی‌ است که در این سال‌ها با آن رو‌به‌رو شدم... درست لحظاتی که در حال خندیدن هستی مشمئز می‌شوی و در همان لحظه‌ای که دلت می‌خواهد محیطی را که در آن قرار گرفته‌ای ترک کنی عاشقانه آن‌جا را دوست داری."

کارگردانیِ درجه یک و بازی‌های دیدنیِ بازیگران هم از موارد دیگری است که ثابت می‌کند چرا باید این فیلم را جدی گرفت. مهدی هاشمی، مهران احمدی، و پانته‌آ بهرام در این فیلم واقعا درخشان بودند، به اضافه‌ی بیانِ بی‌نظیرِ بهرام در نقش یک زنِ نیمچه‌لال.

هیچ برشی عمیق از زندگی است که اشک‌آور نیست و گاهی هم از تهِ دل می‌خندید. اما وقتی تصویرِ عریانِ زندگی را دیدید، باید از خودتان بپرسید که این خنده‌ها برای چه بود.

پ.ن: این فیلم را پنج‌شنبه عصر به همراه فکر با صدای بلند عزیز دیدم. این هم‌نشینی که اولین دیدار و گپ زدنمان با هم بود، آن روز را به‌ یاد ماندنی کرد. ازش ممنونم به خاطرِ این پیشنهاد خوب.

/ 16 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ترنم

راستش يه کمي با اين پستهايي که نقد و بررسي فيلم ميکني بيگانه هستم...ولي خوب از يه جهت فهرست خوبيه براي زماني که وقت کردم يه فيلم خوب بيينيم يه سري به اينجا بزنم...

موش کور

هنوز این فیلم رو ندیدم. خوبیش اینه که الان یک احساس مثبت نسبت به فیلم پیدا کردم. ولی خوندن لینکی که گذاشتی رو می ذارم واسه ی بعد از دیدن فیلم. از کاهانی فیلم بیست رو قبلا دیدم. به نظر میاد کارگردانی هستش که حرف و ایده برای کاراش داره. فقط امیدوارم بعد از فیلم سوم و چهارمش دچار کلیشه و معذورات گیشه ای نشه.

سعید غلامی

سلام....مرسی سر زدید...تصحیح شد... ممنونم....[گل]

نسترن

درخت ابدی عزیز؛ عبدالرضا کاهانی یه فیلم بلند دیگه هم داره که هنوز اکران عمومی نشده... اسم فیلم "آدم" هستش و بسیار فوق العاده... درست مثل "بیست" و "هیچ" که شما ازش نوشتید. من "هیچ" رو بدون سانسور و ممیزی توی جشنواره دیدم، اما از نوشته شما مشخصه که با توجه به دو سه دقیقه ای هم که ازش زدن، باز هم کم نظیره. برقرار باشی...

علیرضا

فیلم را امروز دیدم و روی هم رفته خوشام آمد. شاید نظرم را کمی مفصلتر در قالب یادداشتی توی وبلاگام نوشتم.

داروگ

تعریف چندانی ازش نشنیدم ، تِم کلی فیلمنامه رو هم که نوشتی به نظرم خیلی تکراری و عوام گرایانست ، حالا باید بروم ببینمش! نمی شود ندیده در مورد پرداخت ها و بازی ها صحبت کرد! امیدوارم که خوب باشه...

گلي

کاهاني از اون دسته کارگردان​هايي​ايه که مسير رو به رشدش تو سينما آدمو اميدوار مي​کنه به کارهاي بعدي​ش؛از آدم به بيست و حالا هم که هيچ! اما خب...راست​ش اومدم اينجا که بگم سيزن چهارم دکستر رو شروع کني زودتر! تمام اپيزودهاش موجوده و به نظرم نفس​گيرترين سيزنه.

سینا

از دید من نمیتونم جزو فیلمهای به یاد موندنی زندگیم دسته بندیش کنم. شاید با چند تغییر در انتهای داستان میشد خیلی بهتر باشه. اما در اینکه فیلم مهم و قابل توجهی هست شکی نیست. شبیه این فیلمها تو سینمای ایران کم پیش میاد. شاید اکرانش مدیون اتفاقات سال قبله...

غزل

منم دوست داشتم این فیلم ُ یک پستکی نوشتم درموردش تو وبم[لبخند]

رهگذر

فیلم تنها دوبار زندگی میکنیم رو دیدم و هنوزم بعضی صحنه هاشو نگاه میکنم . این فیلمو دوست دارم .