زمانه...

زمانه راست چنین است

که شباب و لذات و هرچه‌مان هست

بازپس گیرد و بازمان گرداند

لیک به خاک و غبار

هم‌او که در گورِ خاموش و تار

تا از راه‌هامان همه دور افتیم

دفترِ ایام را می‌بندد

لیک از این خاک و این گور و این غبار

خدا مرا فراخواهد خواند

امید دارم

Walter Raleigh/ 1554-1618

 (ترجمه‌ی درخت ابدی)

/ 16 نظر / 22 بازدید
نمایش نظرات قبلی
بی نام

میگم اینکه زبان ترجمت شبیه زبان قدیمه مرتبطه با متن اصلی نه؟

منیر

گرد گیری شده ایم واسه خودمان ، چه فرا بخواندمان ؛ چه نخواندمان . امید هم می زاییم . ... این ترجمه، با این خانه تفاوت داشت [گل]

مدادسیاه

سلام انتخاب متفاوتی است و ترجمه خیلی خوب نِشسته روی آن .

Shadi

mesle hamishe tarjomeh besyar zibaei bood, khaste nabashin, Sepas

ص.ردفکر

عالی فقط اخرش دلم می خواس اون جمله امید وارم رو قبل خدا مرا فرا خواهد خواند بشنوم...

شهـــرزاد قصه ی دراز شب را بافت

می خوام اعتراف کنم قبل از این که به اون پرانتز سبز پایین شعر برسم، داشتم میگفتم "چه ترجمه ی سنگین و ثقیلی" :s شاید سبک شاعره. ولی میتونست بهتر ترجمه شه حتما :)

رها

با توجه به تاریخ ترجمه بسیار مناسبه و لی اولش که خوندم احساس کردم با ترجمه های قبل فرق داره و سبک قدیمی تره. و خب تاریخ رو دیدم متوجه شدم. در ضمن شعرش هم خاص بود.. زمانه راست چنین است خب واقعا حتی بعد از 600 سال

فرزانه

سلام بیشتر از امید نا امیدی تویش هست ...

جلسه رسمی ست

این ترجمه رو دوست داشتم.این که به فراخور سبک و فضای شعر اصلی ترجمه صورت بگیره