شادمانی‌های کوچک

پ.ن: دیگر به آخر سال چیزی نمانده. امسال بازیِ قدرت را دیدیم و باورش نکردیم. هیچ وقت باورش نمی‌کنیم. سال ٨٨ واقعا تلخ و مزخرف بود و از طرفی، پرشُکوه. می‌ترسند که سرکوب می‌کنند. از وقاحتِ ترس است که جنایت می‌کنند و دروغ می‌بافند. با این همه، ظلم ظالم، جور صیاد و استبداد دینی آخر و عاقبتی ندارد. این امید قلبی من است؛ شعله فکن در قفس ای آه آتشین. اما تمام این‌ها دلیل نمی‌شود که خودمان را ندیده بگیریم. ما به چیزهای کوچکی دلمان خوش است. کوچک مهم است. مطمئن باشیم چیزهایی که ما دوستشان داریم خار چشم آن‌هاست. ما به زیبایی و هنر و زندگی عشق می‌ورزیم و آن‌ها به قبرستان. این کافی نیست؟ به امید امیدوار باشیم. خواهیم دید که این گاو چه ببری می‌زاید!

این‌جا فهرستِ چیزهایی را که امسال دوستشان داشتم آورده‌ام. از آیسودای عزیز و باعث و بانیِ این بازی، هر کی هست، ممنونم.

سال نو مبارکلبخند


بهترین روز سال ٨٨: روزی که تصمیم گرفتم وبلاگم را بعد از تقریبا شش ماه جدی بگیرم.

بهترین هدیه: هرچی غیرمنتظره‌تر بهتر. از هدیه دادن و هدیه گرفتن لذت می‌برم. دوست نازنینی برایم از مالزی یک سکه‌ی شانس و تی‌شرت هدیه آورد؛ دوست عزیزی به انتخاب خودم، برای تولدم کلاه خرید؛ و یکی از قدیمی‌ترین دوستانم توی دنیا بعد از دو سال "اسرارالتوحید" را هدیه داد.

بهترین سفر: امسال حس سفر نبود. فقط بارها مزاحم دوستانم در شهرک دهکده شدم تا خودم را احیا کنم. فیلم و سریال هم زیاد دیدم.

بهترین کتاب: نیمه‌ی اول سال، کتاب‌هایی که خواندم اکثرا موضوعشان به توتالیتاریسم و ترس و وضع موجود ارتباط داشت. در انتظار تاریکی، در انتظار روشنایی، تا روشنایی بنویس، برف و سمفونی ابری، کاش به کوچه نمی‌رسیدم و جامعه‌ی مدنی، مبارزه‌ی مدنی را دوست داشتم.

بهترین دوست: وبلاگم و دوستان وبلاگی. دوستان قدیم هم مثل قبل عزیزند.

بهترین کار: قرارداد کتاب برای تحریر "فرج بعد از شدت" برای جوانان؛ ترجمه‌ی کتابی در مورد "هایکوهای غیر ژاپنی"؛ و جدی گرفتن کارهای عقب افتاده.

بهترین غذا: خیلی شکمو نیستم، اما واقعا یادم نیست آخرین بار کِی از غذا خوردن لذت بردم. مطمئنا تنها نبودم.

بهترین فیلم: تابستان، در اوج ناامیدی، سریال‌هایدکستر و زنان خانه‌دار افسرده حالم را جا آورد. این اواخر از hachiko خوشم آمد که داستان یک سگ بامعرفت است، و کسی از  گربه‌های ایرانی خبر نداره که عالی بود. تنها دو بار زندگی می‌کنیم هم یادم نرفته.

بهترین پست: دروغ مقدس (از نگاه کولاکوفسکیِ بزرگ) ، کاش به کوچه نمی‌رسیدم.

/ 26 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
نیک ناز

زندگی رسم خوشایندی ست...به این رسم پایبند باشیم و بر خوشایندی آن بیفزاییم... ممنون از تبریک. و متقابلا روزهای آغازین خوبی رو در این دوره جدید(سال) آرزو می کنم. ابدی باشی درخت عزیز.

ivalyosha

سلام/ سال خوبی داشته باشید همراه با شدمانی های کوچک و بزرگ!

paris-texas

سلام دوست خوبم سال خوب و خوشی داشته باشی

علیرضا زال

کاملاً موافقام؛ این جنبش تلاشی است برای زندگی در برابر تلاش آنها که سعی میکنند خاک مرده بپاشند به همهجا. دوست عزیز، عیدت مبارک و با آرزوی موفقیت در سال نو.

مشیانه

درخت جان من طبیعی نخوندم. رشته من روانشناسیه. فقط چند واحد فیزیولوژی و آناتومی و نوروسایکولوژی و از این مزخرفات باید بگذرونم. سال نو پیشاپیش خجسته

xatoun

سال نوي تو هم مبارك باشه. خيلي خوبه كه سال 88 اين همه بهترن داشته. ايشالا سال 89 خدا بيشترش كنه خصوصاً اون بخش هديه‌هاشو :)

آرزو

اول از همه نوروزتان مبارك درخت ابدي عزيز...:)) همين شادماني هاي كوچك بود كه به ما صبر و استقامت را ياد داد. ياد داد كه براي داشتن ارزشمند ترين چيزها بايد جنگيد.... سالي كه گدشت را دوست داشتم هر چند، براي گذراندش چه اشك ها كه نريختم و نريختيم.... اما از شوخي گذشته عجب سال پرباري داشتيد .... خوش به حالتون ...:)

شعله آذر

سال نو وبلاگی مبارک محمدرضا جون. امید که خوب باشی و بهتر.... حرفات به دلم نشست درباره سال قبل و بخصوص جمله اخرت امیدوارترم کرد برای سال نو.