دریایی که شناگرش نشدم

١. خیال می‌کنند ورزش هم یکی از آن مواردی است که وقتی سراغش رفتی، دیگر مثل یک قهرمان همیشه در اوج می‌مانی. فرامرز آصف، ورزش‌کار و خواننده‌، چند سال پیش، به یکی از مصاحبه‌‌کننده‌هایش نکته‌ی خوبی گفت: ورزش طولِ عمری دارد، فکر نکن همیشه برایت می‌ماند؛ به فکر چیزهای دیگر هم باش.

٢. من اهلِ ورزش نیستم. پیاده‌روی را به دویدن ترجیح می‌دهم، و تماشای بعضی رشته‌های ورزشی برایم جذاب است. وقتی پاتیناژ یا ژیمناستیکِ زنان می‌بینم، بدن‌های موزون برایم خلسه‌آور است. اندامِ زیبا به مثابه‌ی اثرِ هنری، حرکاتِ خیال‌انگیز، رام کردنِ بدن برای لذت بردن از هنرنمایی و لذت بخشیدن. کدام آدمی بدش می‌آید این‌طور خوش‌قد‌و‌بالا باشد؟

٣. در شش‌سالگی، در امتحانِ ژیمناستیک رد شدم. با این‌که شورت و رکابیِ ورزشی تنم بود نتوانستم تعادلم را حفظ کنم و دو قدم که رفتم، از رویِ چوبِ باریکی که مثلِ بند‌بازها باید می‌گذشتم افتادم پایین. در دبستان، دروازه‌بانی می‌کردم، اما از توپ می‌ترسیدم و گل می‌خوردم. کار به جایی رسید که روز‌به‌روز با ورزش بیگانه‌تر شدم و بعدها به این نتیجه رسیدم که حتا برای رسیدن به اتوبوس هم نباید دوید.

۴. این روزها در موردِ ورزش و روحیه‌ی ورزش‌کاری زیاد تبلیغ می‌شود. طوری وانمود می‌شود که انگار کیمیای سعادت است و هر کس رفت سراغش، دیگر استعداد ذاتی دارد و فقط باید لب بترکاند تا به خواسته‌اش برسد، و هر کس دنبالش نرفت آدمی خموده و افسرده است. در جامعه‌ی محدود، یک‌نواخت و غم‌انگیزِ ما ورزش تنها عاملِ زندگیِ بانشاط فرض می‌شود، آن هم بدونِ این‌که ذره‌ای از دغدغه‌های خرد و کلانمان کم شود.

۵. ورزش نکردن هنر نیست. پارسال تابستان، یک روز صبح که از خواب بلند شدم و رفتم حیاطِ خانه‌ی دوستم تا به درخت‌هایشان ناخنک بزنم، بعد از خوردنِ چند شاتوت سرِ جایم خشک شدم و دردی وحشتناک در کمرم پیچید. دولا‌دولا رفتم و خودم را رو‌ی مبل انداختم. نمی‌توانستم جنب بخورم. دوستم که مرا دید قاه‌قاه خندید و وقتی دید ماجرا جدی است، آمد کمرم را ماساژ داد، که دادم رفت هوا. (گاهی نوازش هم دردناک می‌شود.) خلاصه، تا خودِ تهران سوژه‌ی خنده بودم و در خانه و محلِ کار هم همین‌طور. هزار بار به خودم قول دادم حالم که خوب شد، حتما بروم سر وقتِ ورزش- مگر ترس به آدم درسِ عبرت بدهد. اما باز هم ورزش‌کار نشدم.

۶. این روزها ورزش و رویای قهرمانی خیلی‌ها را به خودش مشغول کرده، اما بعضی‌ها هم در این زمینه چندان بلندپرواز نیستند و فقط می‌خواهند جسمی سالم داشته باشند، یا احیانا اوقاتِ فراغتی پر کنند. در پارک‌ها تعدادی وسیله‌ی ورزشی نصب شده که هیچ کارشناسی بالای سرشان نیست و هر کس سراغشان می‌رود اصرار دارد که حتما با همه‌شان کار کند، بدونِ هیچ حساب و کتابی. دستِ شهرداری درد نکند، اما شخصا ترجیح می‌دادم آن‌قدر امنیت بود که در خیابان‌ها و جاده‌ها دوچرخه‌سواری می‌کردم. سفر با دوچرخه یکی از آرزوهای ناکام مانده‌ی من است.

٧. قرار نیست همه با ورزش قهرمانِ ملی شوند. ظاهرا قرار بر این است که ورزش بخشی از برنامه‌ی روزانه‌ی شهروندان شود. اما هیچ‌کس به ما نگفت ورزش تنها راهِ داشتنِ سلامتی نیست. گاهی دلِ خوش هم جواب می‌دهد، خیالِ راحت معجزه می‌کند، و آینده‌ی آفتابی می‌تواند لذتِ عشق و عاشقی، و زندگی را کوفتمان نکند.

/ 41 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
م.ایلنان

یه بابایی انگشتای دستش رو مشت کرده بود و فقط انگشت سبابه باز بود. بعد هر دو انگشت سبابه‌ی دو دست رو روبه‌روی هم گرفته و دور همدیگه می‌چرخوند و می‌گفت: بعله دادا، ما هم زمون ژَوونی ژیملاستیک کار می‌کردیم...آره دادا...یه بنده‌ی خدای دیگه هم بود که به نرمش می‌گفت: خرمش، جدی ها، نه شوخی یا مثلا برا خنده، خَرمش...خداییش جالب نیست؟ خَرمش؟

غزاله

سلام دوست عزیز اپممممم و منتظر حضورت...[گل]

داروگ

جانا سخن از زبان ما می گویی! آقا اصلن اعتیاد دشمن ورزشه! اعتیاد به سیگار خیلی راحت تره و هیچ تحرکی هم نمی خواد ، چه کاره ای آخه آدم تحرک داشته باشه که اسمش رو گذاشتن ورزش!؟ ولی جدای از شوخی ، سفر ب دوچرخه رو شدیدن پایم.ولی حیف که هیچیمون استاندارد نیست از شیب جاده ها بگیر تا امنیت راه و... ما همین کوهمون رو بریم کلی ورزشکاریم قهرمان ملی شدن طلبمون. درود رفیق.

فرناز

دوچرخه سواری که واقعا لذت بخشه . به عنوان یه خانم وقتی هوس دوچرخه سواری کردم می تونم توی خونه درا رو ببندم یا اینکه برم پارک بانوان دوچرخه سواری کنم . عالیییه مگه نه ؟

هومن عباسپور

هيچ ورزشكاري بيش‌تر از هشتاد سال عمر نكرده ولي صنفي را مي‌شناسيم كه به تنبلي شهرت دارند و متوسط عمرشان نود است. پس راز طول عمر در تنبلي و [...] است، نه در ورزش و فعاليت.[چشمک]

احمدآقا

من می دوم. یک وقت هائی از نظر روحی احساس نیاز به دویدن می کنم. البته 10 سالی هست که سعی می کنم روتین باشه.

نیلو

مهم ترین قسمتش اراده ست !

مهسا

2.پاتیناژ از همان آرزوهایی می شود که باید با خودمان به گور ببریم... براستی که حرکاتشون زیباست از دید من که یک مونثم دیگه از دید مذکرات ضرب در 10 میشه[نیشخند] 3.نذاشتن برم مسابقه منم قهر کردم نرفتم دیگه... 5.انقدر ورجه وورجه دارم که در حد درخت بالا رفت کمر درد نگیرم... اما مطمینم بعدها سراغم میاد... 6.توی این خیابونا با ماشین لهن می کنن با 2چرخه که دیگه... ما نیز در این ناکامی شریکیم[ناراحت] 7آی گفتی...[گریه]